Ντόρα Ρίζου

Διηγήματα, Χρονογραφήματα της Ντόρας Ρίζου
Pin It

Τον τελευταίο καιρό που λόγω COVID καραντίνας σκάλισα φωτογραφίες και σημειώσεις, θυμήθηκα παλιές καλές εποχές, αλλά διαπίστωσα ότι όταν αναφέρομαι στην δισκογραφία, αναφέρομαι συνεχώς στα εργασιακά χρόνια μου στην δισκογραφική εταιρία Λύρα.

Αδίκησα τα σχεδόν εφτά χρόνια που εργάστηκα στην EMI-COLUMBIA,στην Ριζούπολη, και δεν έχω καταλήξει γιατί.

Κι όμως, στο προαύλιο του κτιρίου της Columbia παίζαμε στα παιδικά μας χρόνια, πολλοί εργαζόμενοι στο εργοστάσιο έμεναν στην γειτονιά μας, την γειτονιά που γεννήθηκα και μεγάλωσα και η πύλη της κραταιάς τότε δισκογραφικής με την ρημαγμένη σήμερα ταμπέλα ήταν το όριο του Δήμου Αθήνας με τον Δήμο Ν.Ιωνίας.

Μεγαλώνοντας και όταν θέλησα να αλλάξω τον κόσμο ακολουθώντας τα βήματα του Λένιν, πουλούσα την εφημερίδα «Λαϊκοί Αγώνες» στην πλαϊνή πόρτα της COLUMBIA,την ώρα που σχόλαγαν οι εργαζόμενοι. Το άγρυπνο μάτι του προσωπάρχη με παρακολουθούσε, γι’ αυτό όταν με προσέλαβαν στο Art department,μου είπε «όλα καλά, αλλά να κάτσεις φρόνιμα.»

Το πιο προφανές είναι ότι σε μια μεγάλη πολυεθνική εταιρία, ακολουθείς μια κεντρική γραμμή και χάνεσαι στην πληθώρα των παραγωγών και τον μεγάλο αριθμό των εργαζομένων. Θα μπορούσα να παρομοιάσω την Λύρα με την γοητεία μιας μικρής γουστόζικης μονοκατοικίας έναντι μιας καλοβαλμένης πολυκατοικίας που ήταν η COLUMBIA. Η μονοκατοικία συναισθηματικά θα κερδίσει κι ας έχει υγρασία.

Όμως, έστω κι έτσι, στην Columbia το κάθε τμήμα είχε τον χαρακτήρα του που το διαμόρφωναν οι άνθρωποι που εργάζονταν σε αυτό. Στον χώρο της τότε κραταιάς COLUMBIA υπήρχαν τρία στούντιο ηχογράφησης, πρέσες, λιθογραφείο, τυπογραφείο, οικονομικές υπηρεσίες, γραφείο παραγωγής ελληνικού ρεπερτορίου, γραφείο ξένου ρεπερτορίου στο οποίο εργαζόταν ο μακαρίτης Μάνος Ξυδούς, ο δημιουργός των ΠΥΞ ΛΑΞ, γραφείο δημοσίων σχέσεων, νομικό τμήμα με τον επίσης μακαρίτη Σπύρο Αποστόλου, γραφείο σχεδίασης εξωφύλλων, γραφείο υπευθύνων για τις εξαγωγές δίσκων, τεράστιες αποθήκες που φιλοξενούσαν τα βινύλια κατά αλφαβητική σειρά και ανάλογα με το ρεπερτόριο, γραφείο συναντήσεων των υπευθύνων τμημάτων και φυσικά το αγαπημένο κυλικείο. Το είχε ένα γλυκό ζευγάρι γειτόνων που ήταν πελάτες του γιατρού πατέρα μου και με φώναζαν Ντορούλα.

Και παντού και πουθενά, ο εξωτερικός σύμβουλος παραγωγής, επίσης μακαρίτης, Τάσος Φαληρέας, από τα πιο εμπνευσμένα μυαλά της ελληνικής δισκογραφίας.

Στην διάρκεια του οκταώρου, πηγαίναμε από το ένα τμήμα στο άλλο, με συνεχείς επισκέψεις στο λιθογραφείο και τυπογραφείο, στο γραφείο προσωπικού, συνήθως για να δέχομαι παρατηρήσεις για την συνδικαλιστική μου δραστηριότητα, και φυσικά στα στούντιο στα οποία έγραφαν συνθέτες και τραγουδιστές όλων των δισκογραφικών εταιριών.

Στην πολυεθνική δισκογραφική, έπρεπε να πιαστεί ο οικονομικός στόχος του μήνα, του εξαμήνου, ο ετήσιος κλπ.

Αλλιώς ο διευθυντής της εταιρίας μπορεί να μην έβρισκε την καρέκλα του να τον περιμένει την επόμενη μέρα.

Ίσως αυτό με έκανε να αγαπήσω την ΛΥΡΑ πιο πολύ, ακολουθούσαμε το όραμά μας και το ένστικτό μας χωρίς πολλά οργανογράμματα και budget.

Σήμερα, για ένα νέο άνθρωπο που αγαπάει την μουσική και θέλει να ασχοληθεί με αυτή την δουλειά, υποθέτω ότι είναι αδιανόητο να σκεφτεί ότι υπήρχε όλη αυτή η γοητευτική αλυσίδα εργασίας μέχρι να πάρει ο μουσικόφιλος το τελικό προϊόν στα χέρια του και να σηκώσει την βελόνα του πικάπ για να ακούσει το αγαπημένο του είδωλο να τραγουδά ή τους δεξιοτέχνες μουσικούς να τον ταξιδεύουν με τις μελωδίες τους.

Τώρα, μπορεί όλη σχεδόν η παραγωγή να γίνει από ένα κομπιούτερ, στην ησυχία ενός σπιτιού.

Και οι παρέες πώς θα γράψουν ιστορία? Με διαδικτυακή επικοινωνία? Αλλά είναι σχεδόν σίγουρο ότι κάτι χάνεται από αυτή την μαγεία της ανθρώπινης παρουσίας. Ας είναι, θα βρεθεί τρόπος να αναπληρωθεί με κάποιου τύπου by pass.

Όμως, πιστέψτε με, έχει άλλη γοητεία να χτυπάει την πόρτα του γραφείου σου ο Βασίλης Τσιτσάνης, ο ίδιος, με το κοστούμι του το κλασικό και να σε ρωτάει εσένα εικοσιπέντε χρονών, εάν μπορεί να κάτσει να ξεκουραστεί λίγο, κι εσύ να το θεωρείς φυσικό και να του φέρνεις καφεδάκι και να χαζεύεις το μουστακάκι του, χωρίς να συνειδητοποιείς ότι μιλάς με την ραχοκοκαλιά της ελληνικής λαϊκής μουσικής.

Ο Απόστολος Καλδάρας, ο μεγάλος λαϊκός συνθέτης μας να μιλάει για τον καημό του που ο γιος του ο Κώστας εγκατέλειψε το Πολυτεχνείο για να ακολουθήσει τα βήματα του πατέρα του.

Ή να ακούς τον Γρηγόρη Μπιθικώτση να μιλάει με λατρεία για τον μικρό του γιο.

Και τον Χατζιδάκι να παρακολουθεί την παραγωγή της Λιλιπούπολης με πατρική αγάπη.

Και τον Μανώλη Ρασούλη να επιβλέπει την παραγωγή του Πάνου και του Χάρη Κατσιμίχα βέβαιος για την καλλιτεχνική τους αξία. Και δικαιώθηκε.

Τον Τζίμη Πανούση να γελάει πονηρά κάτω από το μουστάκι και τα γένια του έτοιμος για την επόμενη σκανταλιά.

Τον Χάρρυ Κλυν με την μαϊμού στον ώμο για τις ανάγκες της φωτογράφησης. «Ελλάδα η χώρα του πράσινου ήλιου, του ΠΑΟΚ της ΑΕΚ, της Καλαμαριάς»

Τον Δήμο Μούτση που του έφταιγαν «οι γκόμενες, οι πρώην κι οι επόμενες».

Και την εκρηκτική προσωπικότητα του Άκη Πάνου, που είχε στο γραφείο του γκαζάκι για να φτιάχνει ελληνικό καφέ σερβιρισμένο σε ειδικά φλιτζανάκια για να κερνάει αυτούς που συμπαθούσε, ανήκα κι εγώ σε αυτούς, ευτυχώς.

Την ευγενέστατη Πίτσα Παπαδοπούλου με την γλυκιά και βραχνή φωνή της να μας καλημερίζει με τρυφερότητα. 

Τον Τάκη Μουσαφίρη, με τα φοβερά λαϊκά σουξέ που χάριζε στον Δημήτρη Μητροπάνο και στην Πίτσα Παπαδοπούλου και σε τόσους άλλους.

Ο Νίκος Πορτοκάλογλου με τους ΦΑΤΜΕ, ισχυριζόμενος τραγουδιστά ότι «είναι μετρίως μέτριος και σ ’όλα μετρημένος»

Ο Καζαντζίδης στο στούντιο να παίζει πιάνο και να μας τραγουδάει με την ανυπέρβλητη φωνή του, αυτή την φωνή που ένωσε όλη την προσφυγιά.

Την Αννούλα Βίσση, έγκυο τότε στην κόρη της, πάντα αγκαλιά με τον Καρβέλα.

Τώρα, πηγαίνοντας βόλτα σε εκείνα τα μέρη, βλέπω τα γκρεμισμένα στούντιο, ένα εγκαταλειμμένο κτίριο που μας φιλοξένησε για χρόνια και την είσοδο χωρίς ούτε ένα γράμμα της ιστορικής ταμπέλας.

Κουράστηκα να ψάχνω τις κρατικές ευθύνες που τόσα χρόνια δεν φρόντισαν να μετατρέψουν το πιο παλιό στούντιο, το στούντιο 3, σε Μουσείο Δισκογραφίας και Μουσικής.

Κι έτσι, επισκεπτόμενη τα χορταριασμένα ερείπια, είναι σαν να ανάβω καντηλάκι στον τάφο αγαπημένου ανθρώπου μου που έφυγε για πάντα.


Audiobook: Ημέρες δισκογραφίας # 1 EMI COLUMBIA - Της Ντόρας Ρίζου


 Ντόρα Ρίζου

Σχετικά κείμενα

Ντόρα Ρίζου

Όταν θέλεις κάτι πολύ, η ζωή γίνεται σύμμαχος των ονείρων σου και σου ανοίγει πόρτες. Ανεβαίνοντας...

Ντόρα Ρίζου

Με λένε Διονύση. Δεν ξέρω γιατί, θα προτιμούσα ένα αρχαιοελληνικό όνομα, αλλά στα βαφτίσια μου...

Γιώργος Τζιουβάρας

Ένα αριστοκρατικό Αθηναϊκό παραμύθι Ο Αριστόδημος, δουλεύει στο τσαγκαράδικο του πατέρα τού, που...

Ημερολόγιο Εκδηλώσεων

Σεπτέμβριος   2021
Δ Τ Τ Τ Π Σ Κ
    1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30      

ΒΙΒΛΙΑ | ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Το λιμάνι στην ομίχλη - Simenon Georges

Διαβάστε

Επιλογές από τη Βιβλιοθήκη

  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9

Γράφουν - Συνεργάζονται

Ντόρα Ρίζου
Τάκης Σιμώτας
Βασίλης Κατσικονούρης
Ευσταθία
Γιώργος Τζιουβάρας Tenorman
Νίκη Μαυροειδή
Δημήτρης Κοτάκος
Βαγγέλης Γαροφάλλου
Μιχάλης Ρίζος
Ροδιανός Αντωνακόπουλος