Nίκη Μαυροειδή

Διηγήματα, Χρονογραφήματα της Nίκης Μαυροειδή
Ικαρία
Pin It

-Μαμά, να βγω τώρα;
-Όχι, μείνε εκεί που κάθεσαι! Δεν έχουμε φτάσει ακόμα στο νοσοκομείο.
-Μα βαρέθηκα εδώ μέσα. Είναι και σκοτεινά. Είναι και στενάχωρα. Νομίζω πως θα σκάσω. Θα μου τραγουδήσεις ένα τραγούδι;
-Δεν μπορώ τώρα. Πρέπει να μείνω συγκεντρωμένη.
-Μαμά, εγώ το αποφάσισα. Βγαίνω.

-Τι πείσμα, Θεέ μου, αυτό το παιδί! Ακόμα δεν γεννήθηκε…
-Αφού σου λέω, βαρέθηκα! Τι άλλο να κάνω εδώ μέσα; Έκανα μια τελευταία κωλοτούμπα στο αμνιακό υγρό, αποχαιρέτησα την μήτρα σου, χτένισα το λιγοστό τρίχωμα στο μαλακό μου κεφάλι –αν και είμαι σίγουρη πως κατά την έξοδο, θα χαλάσει το χτένισμά μου. Είμαι έτοιμη να βγω να γνωρίσω τον κόσμο.
-Αχ! Αυτή η βιασύνη σου! Νομίζεις ότι ο κόσμος που τόσο βιάζεσαι να γνωρίσεις είναι αγγελικά πλασμένος; Θα σε υποδεχτεί με ανοιχτές τις αγκάλες; Ξέρεις πόσοι κίνδυνοι περιτριγυρίζουν ένα βρέφος; Ο κόσμος είναι ένα τρομακτικό μέρος. Πόλεμος όλων εναντίον όλων. Γι’ αυτό να σου λείπουν τα όνειρα ότι θα κόψουμε αμέσως τον ομφάλιο λώρο. Δεμένη πάνω μου θα μείνεις μέχρι να κρίνω εγώ ότι μπορείς να επιβιώσεις. Ή μέχρι να πεθάνω. Όποιο από τα δύο έρθει πρώτο.
- Μαμά, να σε ρωτήσω κάτι: Πώς θα σου φαινόταν, αν για κάποιο λόγο, έπρεπε να μείνεις κλεισμένη στο σπίτι για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα; Και λάβε υπόψη σου ότι αυτός ο εγκλεισμός δεν θα ήταν δική σου απόφαση αλλά θα σου τον επέβαλε κάποιος άλλος. Θα αποφάσιζε, λοιπόν, κάποιος άσχετος με εσένα, κάποιος που δεν έχεις γνωρίσει ποτέ, ούτε και αυτός εσένα, ότι πρέπει να μείνεις έγκλειστη στο σπίτι για αρκετό καιρό, χωρίς να ξέρεις πότε θα λήξει αυτή η απαγόρευση.
-Εντάξει, το ‘πιασα το υπονοούμενο. Αφού περίμενες τόσους μήνες έγκλειστη, δεν μπορείς να κάνεις λίγη υπομονή ακόμα; Θέλω να προλάβω να κάνω μια επισκληρίδιο. Και σταμάτα να μου πατάς το νεφρό! Τι θέλεις, δηλαδή; Να τα κάνω επάνω μου;
-Θα μου πεις τώρα γιατί να αφήσεις έναν άγνωστο να κάνει κουμάντο στη ζωή σου; Να σου επιβάλλει έναν τόσο σφοδρό περιορισμό; Προφανώς για να δεχτείς κάτι τέτοιο θα πρέπει να έχεις κάποιο όφελος κι εσύ.
-Κοίτα την, ακόμα δεν βγήκε απ’ το αυγό της και θέλει να διαπραγματευτεί. Εκεί μέσα θα μείνεις μέχρι να σου επιτρέψω εγώ να βγεις. Μην διανοηθείς να πράξεις διαφορετικά, γιατί με το που βγεις, θα είσαι τιμωρία.
-Ξέρεις, μαμά, με τιμωρίες επιτυγχάνεται η επιβολή. Η τήρηση των κανόνων, όμως, βασίζεται στην ανταποδοτικότητα. Όταν αποδέχεσαι τους κανόνες, τις αποφάσεις άλλων ανθρώπων και όχι τις δικές σου, περιμένεις μια ανταπόδοση. Περιμένεις ότι μ’ αυτό τον τρόπο θα γίνεις μέλος μιας οικογένειας, θα ανήκεις κάπου, θα σε αγαπήσουν και θα σε αποδεχτούν γι’ αυτό που είσαι. Περιμένεις ότι θα σου προσφέρουν ένα νόστιμο γεύμα, ένα ζεστό μπάνιο, ένα καθαρό κρεβάτι. Απαιτείς να σε κρατήσουν ασφαλή, υγιή, εύρωστη, χαρούμενη, πλήρη, ευτυχισμένη, χωρίς να καταβάλεις τεράστιο κόπο για όλα αυτά.
-Πολύ σ’ αγαπώ, μικρό τερατάκι κι ας μην σε έχω γνωρίσει ακόμα. Μόνο όταν θα γίνεις μάνα, θα μπορέσεις να καταλάβεις πόσο βαθιά είναι αυτή η αγάπη. Αφήνεις παράμερα την εαυτή σου, τα θέλω σου γιατί το μόνο που έχει αξία είναι η αγάπη σου για το παιδί σου. Γι’ αυτό σου λέω, κάνε λίγη υπομονή. Θέλω να σε γεννήσω στα καθαρά σεντόνια του νοσοκομείου, με γιατρό και μια μαία. Δεν θέλω να γεννήσω στο αυτοκίνητο.
-Τουλάχιστον, πες μου ότι φτάνουμε σε λίγο.
-Ναι… είμαστε κοντά.
-Νομίζω ότι λες ψέματα. Αυτό δεν είναι υπεύθυνη στάση για να μεγαλώσεις ένα παιδί.
-Σου απαγορεύω να αποκαλείς την μητέρα σου ανεύθυνη! Ξέρεις τι παθαίνουν τα βρέφη που κατακρίνουν την μητέρα τους; Έρχεται ο μπαμπούλας και τα τρώει.
-Δηλαδή, με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο εγώ θα ζω στην κοιλιά κάποιου άλλου;
-Έλα, ηρέμησε! Δεν θα έρθει να σε φάει ο μπαμπούλας. Πρέπει να μείνεις μέσα για να είσαι ασφαλής. Να κάνεις υπομονή λίγο ακόμα. Και, τότε, αφού θα είσαι καλό βρέφος, θα έρθει η καλή νεράιδα και θα πραγματοποιήσει τις τρεις ευχές σου.
-Καλά, αυτή παλάβωσε τελείως! Από τον μπαμπούλα στην νεράιδα… Μαμά, ούτε μπαμπούλας υπάρχει, ούτε νεράιδα. Σου το είπα και πριν, δεν μπορείς να βασίζεις την σχέση μας σε ψέματα. Θα διαρραγεί η εμπιστοσύνη μας. Μα πού είμαστε; Φθάσαμε στο νοσοκομείο; Ακούω θόρυβο.
-Είπα πριν πάμε στο μαιευτήριο να κάνουμε μια παράκαμψη, να κάνω μια βόλτα στην Ικαρία, να φάω δίπλα στη θάλασσα, να ξεσκάσω λιγάκι.
-Τιιιιιιιιιι; Εγώ είμαι κλεισμένη εδώ μέσα τόσο καιρό κι εσύ πας εκδρομές να ξεσκάσεις; Αυτό ήταν! Εγώ βγαίνω έξω τώρα!
-Ζακέτα να πάρεις να μην αρρωστήσεις!
-Και ζακέτα πήρα να μην αρρωστήσω και την μάσκα μου να μην κολλήσω άλλους. Αναλαμβάνω, επιτέλους, την ευθύνη μου. Βγαίνω! Άντε και μ’ ένα πόνο!

 


Nίκη Μαυροειδή

 


Σχετικά κείμενα

Δημήτρης Κοτάκος

 Υπέφερα στις οικογενειακές συγκεντρώσεις. Αν και ήμουν μόλις επτά ετών αυτή η πίεση που ένιωθα,...

Ευσταθία

Αλήθεια, τί μπορεί να σκέφτεται ένας άνθρωπος που είναι στημένος μπροστά σε ένα εκτελεστικό...

Γιώργος Τζιουβάρας

Ένα αριστοκρατικό Αθηναϊκό παραμύθι Ο Αριστόδημος, δουλεύει στο τσαγκαράδικο του πατέρα τού, που...

Ημερολόγιο Εκδηλώσεων

Δεκέμβριος   2021
Δ Τ Τ Τ Π Σ Κ
    1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30 31    

ΒΙΒΛΙΑ | ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Το λιμάνι στην ομίχλη - Simenon Georges

Διαβάστε

Επιλογές από τη Βιβλιοθήκη

  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9

Γράφουν - Συνεργάζονται

Ντόρα Ρίζου
Τάκης Σιμώτας
Βασίλης Κατσικονούρης
Ευσταθία
Γιώργος Τζιουβάρας Tenorman
Νίκη Μαυροειδή
Δημήτρης Κοτάκος
Βαγγέλης Γαροφάλλου
Μιχάλης Ρίζος
Ροδιανός Αντωνακόπουλος