Βαγγέλης Γαροφάλλου

Διηγήματα, Χρονογραφήματα
Pin It

Είμαι ψηλά και παρατηρώ μία λωρίδα γης, θάλασσας και ουρανού που ξεπροβάλλει στο τέρμα των τσιμεντένιων κτιρίων, λουσμένη από το ροζ φως του ήλιου που δύει.

Βλέπω περαστικούς στην ακτή. Τέσσερις πιτσιρικάδες αχνοφαίνονται να κάνουν τη βόλτα τους κάτω από το φως της δύσης. Περίπατος με τα φιλαράκια, πόσο σπουδαίοι είμαστε, ερχόμαστε να αρπάξουμε τη ζωή από τα μούτρα. Τους ζηλεύω, ευτυχισμένοι καθώς μοιάζουν στην άγνοιά τους. Οι υπέροχα ηλίθιες νεανικές περιπέτειες, η σπουδαία αίσθηση του να ανήκεις σε μία παρέα, τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα. Όλα τους φαίνονται τόσο σπουδαία και απίθανα και εκπληκτικά. Θέλω σχεδόν να κατέβω, να τρέξω να τους προειδοποιήσω.

Οι τρεις από την παρέα προχωράνε μπροστά σαν κοκόρια, πότε πότε κοντοστέκονται και χειρονομούν, σπρώχνονται, κινήσεις ορμητικές, ορμόνες που φλέγονται. Όμως ο τέταρτος πιτσιρικάς έχει ξεμείνει πιο πίσω, με τα πόδια μέσα στη θάλασσα, να κοιτάζει το ηλιοβασίλεμα.

Υπάρχει πάντα κι αυτός, σκέφτομαι ψηλά από την ταράτσα. Ο διαφορετικός. Ο ρομαντικός, ο ονειροπόλος, ο επαναστάτης. Που ξεχωρίζει από το πλήθος γιατί δε διστάζει να μείνει πίσω. Τι να αγναντεύει, καθώς μένει μόνος με το πέλαγος και τα ουράνια, ενώ οι φίλοι του απομακρύνονται; Άραγε αναζητά στην άκρη του μολυσμένου ορίζοντα ένα σημάδι για το μέλλον του; Η περιπλάνησή του στο μυστήριο της ζωής τώρα αρχίζει. Το ξέρει, άραγε, ο αιθεροβάμων ετούτος νέος; Αλλά και πριν από αυτόν, πόσες παρθένες ψυχές βρέθηκαν στη θέση του, να κοιτάζουν τον ίδιο ουρανό και να ονειρεύονται αυτά που τους περίμεναν; Και τι τους περίμενε; Ποιες δόξες και ποιες φρίκες τους έμελλε να ζήσουν; Τι συνέβη σε εκείνο το λαμπρό μέλλον που τώρα πια έχει γίνει ξεχασμένο παρελθόν;

Οι τρεις φίλοι του πιτσιρικά έχουν ξεμακρύνει τώρα πολύ, χάνονται μέσα στην φαντασμαγορία της αντηλιάς. Αυτός εκεί. Ακίνητος, με τα πόδια στο νερό. Πεισματάρης, δεν τους ακολουθεί. Αρνείται να πάει με το ρεύμα; Είναι απλά αφηρημένος; Τον άφησαν πίσω;

Πάω στην άκρη της ταράτσας, να δω τι διάολο κάνει. Βλέπω. Δεν είναι ούτε ρομαντικός, ούτε ονειροπόλος. Ούτε πιτσιρικάς. Ο κουβάς και τα σύνεργα που βρίσκονται δίπλα του φαίνονται τώρα καθαρά, ενώ μόλις ξεπρόβαλλε και το καλάμι του. Ο άνθρωπος αυτός είναι ο ψαράς. Πρέπει να είναι γύρω στα εξήντα. Ούτε υπήρξε ποτέ μέλος της χαρούμενης εφηβικής περαστικής παρέας, ούτε απαραίτητα προβληματίστηκε για τα μυστήρια του σύμπαντος, άγνωστο δε αν γοητεύτηκε από τη δύση του ηλίου. Ο κύριος αυτός βρισκόταν εκεί και ψάρευε όλη αυτή την ώρα, οπότε πιθανότατα αυτό που τον απασχολεί είναι η ψαριά του.

Παίρνω το βλέμμα μου από την ακτή και το στρέφω κάτω. Στο πεζοδρόμιο ένα σκυλί μόλις έκανε τα κακά του. Η απότομη θέαση αυτής της εικόνας με επαναφέρει στη θέση μου. Ψηλά. Στην ταράτσα. Χωρίς σκοπό, αλλά χωρίς κακά. Χωρίς λαμπρό μέλλον, αλλά χωρίς εφιαλτικό παρόν. Με τη λωρίδα γης, θάλασσας και ουρανού να μου κλείνει το μάτι στην άκρη του τσιμέντου. Μέση λύση.


Βαγγέλης Γαροφάλλου

 


Σχετικά κείμενα

Βαγγέλης Γαροφάλλου

Ήταν ακόμα μια μέρα, κρίκος στην αλυσίδα των όμοιων, ζεστών, ήσυχων ημερών του Ιουλίου, απ’ αυτές...

Ημερολόγιο Εκδηλώσεων

Σεπτέμβριος   2021
Δ Τ Τ Τ Π Σ Κ
    1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30      

ΒΙΒΛΙΑ | ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Το λιμάνι στην ομίχλη - Simenon Georges

Διαβάστε

Επιλογές από τη Βιβλιοθήκη

  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9

Γράφουν - Συνεργάζονται

Ντόρα Ρίζου
Τάκης Σιμώτας
Βασίλης Κατσικονούρης
Ευσταθία
Γιώργος Τζιουβάρας Tenorman
Νίκη Μαυροειδή
Δημήτρης Κοτάκος
Βαγγέλης Γαροφάλλου
Μιχάλης Ρίζος
Ροδιανός Αντωνακόπουλος